Sa napretkom moderne nauke i tehnologije, endoskopi su prošli radikalnu transformaciju, uključujući optička vlakna. Japan je 1963. godine počeo proizvoditi fiberskope, a 1964. godine uspješno je razvijen uređaj za biopsiju fiberskopa. Ova specijalizirana klešta za biopsiju omogućila je uzimanje odgovarajućih patoloških uzoraka uz minimalan rizik. Godine 1965. uveden je fiberskop kolonoskop, čime je proširen obim pregleda za bolesti donjeg gastrointestinalnog trakta. Godine 1967. počela su istraživanja uveličavajućih fiberskopa za uočavanje mikroskopskih lezija. Fiberskopi se takođe mogu koristiti za in vivo testiranje, kao što je merenje telesne temperature, pritiska, pomaka, spektralne apsorpcije i drugih podataka.
Godine 1973. laserska tehnologija je primijenjena na endoskopsku terapiju, postepeno postajući standardni endoskopski tretman za gastrointestinalno krvarenje. 1981. godine uspješno je razvijena endoskopska ultrazvučna tehnologija. Ovaj inovativni razvoj, kombinujući naprednu ultrazvučnu tehnologiju sa endoskopijom, značajno je povećao tačnost dijagnoze lezija.
Godine 1987, Philippe Mouret je bio pionir videoendoskopske hirurgije. Moderna endoskopija se postepeno razvijala izumom endoskopa s optičkim vlaknima. U 1960-im, staklena vlakna, razvijena u Sjedinjenim Državama, privukla su široku pažnju u različitim oblastima. Dok su optička vlakna za prijenos svjetlosti u optičkim endoskopima postojala još 1930-ih, napredak u prijenosu svjetlosnih signala kroz ova vlakna bio je spor zbog velikog gubitka svjetlosti tokom prijenosa. Endoskop sa optičkim vlaknima je duga, tanka, fleksibilna cijev koja sadrži snop svjetlosnih-vodećih staklenih vlakana, sa sočivom na svakom kraju. Prilikom pregleda, jedan kraj cijevi se ubacuje u organ koji se ispituje, a sa drugog kraja se vidi unutrašnje stanje organa. Endoskopi su obično opremljeni izvorom osvjetljenja, a neki su opremljeni i hirurškim instrumentima, kao što su laseri. Uvođenje optičkih vlakana u mehanizam za prijenos svjetlosti učinilo je video sočiva poželjnim izborom za snimanje slike. Endoskop koji je mogao istovremeno snimati fotografije bio je "endoskop sa optičkim vlaknima", izumljen 1964. Tek 1960-ih endoskopi su stekli i mogućnost snimanja slike i mjerenja. Oko 1975. godine došlo je do kraja era gastrokamera, potpuno zamijenjenih endoskopima s optičkim vlaknima. Zhang Zhenyuan, kineski stručnjak za optička vlakna, poduzeo je veliki nacionalni i lokalni naučni i tehnološki projekat, "Istraživanje na velikoj-tehnologiji proizvodnje serijskih snopova optičkih slika i industrijskih endoskopa", postigavši vodeći domaći i svjetski{18}} nivo tehnologije. Također je uspostavio jedinu proizvodnu bazu u Kini sposobnu za masovnu-proizvodnju paketa slika i endoskopa.
CCD endoskop, umetnut u tijelo, ima CCD "sočivo" integrirano na maloj silikonskoj pločici na jednom kraju. To je u suštini nova vrsta fotoelektričnog senzora slike, sličnog funkciji televizijskoj kameri. On pretvara sliku područja koje se ispituje u digitalni električni signal, koji se prenosi kroz metalne žice i prikazuje na "image monitoru" sličnom televizijskom prijemniku. Primena ove tehnologije omogućila je skladištenje, reprodukciju, konsultacije i kompjutersko upravljanje.
U novembru 2002. godine rođen je prvi svjetski "endoskopski sistem-visoke definicije", koji je dramatično promijenio koncept endoskopije. Uključuje najsavremeniju-tehnologiju snimanja, pružajući preciznost slike koja je omogućila dijagnosticiranje izuzetno sitnih lezija. Pojava modernih video endoskopa, elektronskih endoskopa i ultrazvučnih endoskopa otvorila je novu eru moderne medicinske endoskopije, prelazeći iz ere pregleda i dijagnoze u eru liječenja i operacije.